• beleving van een wedstrijd taak
  • (0 comments)

    WK Tolmezzo 202km 23-07-19 taak 8.

    De rit om hoog naar Val Secca was al een hele belevenis. Een 3 meter brede weg met enorm hoogteverschil, haarspeldbochten, ravijnen maar ook prachtige uitzichten. The Sprog (onze retriever) had het er soms wat moeilijk mee.

    Some say he isn’t fond of heights
    Others say heights don’t like him either
    All we know is, he’s called The Sprog

    3 ridges naar het zuiden van het ons wel bekende Greifenburg ligt de start op 1800m. Het is ook een hele uitdaging om daar alle auto’s een beetje fatsoenlijk te rangeren op die top waar amper plek is. Vroeg naar boven dus. Gijs Wanders en ik waren ingeloot als early-bird. Je start dan niet van je ordered-launch-plek in de startrij maar voor iedereen uit, als eerste. Ik was al twee wedstrijddagen uitgezakt en stond dus achteraan in de ordered-launch startrij. Nu mocht ik als tweede na Gijs. Gijs vloog naar links de kom in waar de wind al lekker opstond. Ik vloog naar rechts, er stond een mooi wolkje op de kop van de ridge. Goede keuze want in no-time zat ik op wolkenbasis 2600m geholpen door een +4 bel. Lekker!!!! De dag ervoor stond ik nog na een 45 minuten 10 km verder al op het goalveld. Uitgezakt. Maar nu zat ik comfortabel op wolkenbasis. Maar ... nadeel van zo vroeg starten is natuurlijk dat je bijna 1:15 uur moet wachten voor de 1ste startgate. Je kan dan wel de lucht een beetje aanvoelen. Enfin ... zorgen dat je bij de startgate goed hoog zit en zo dicht mogelijk bij de startcirkel. En dat lukte verdomd goed, hè hè. Mocht ook weleens. Aan de zijkant van de wolk nog wat extra lift pakken en weg zijn we. Rond de 2700m.

    Altijd weer een imposant gezicht om al die vleugels ineens vanuit de draaimodus de racemodus in te zien gaan. Je ziet al mensen de VG aantrekken, de cirkels worden groter en BAM daar gaan we. Ik moest mijn snelheid een beetje aanpassen aan de wat meer gevorderde wedstrijdpiloten. Zij hadden goed het gas erop. We steken naar de volgende berg richting het noorden. Even checken bij de koplopers wie daar de beste lift pakt. En dan eronder en meedraaien. Vaak vind je zelf nog een betere kern als je de gaggle aanvliegt. Binnen no-time zit dan iedereen onder en boven jou. Nou dat gaat best lekker, ik zit samen met Joost Eertman in een beetje rommelige bel, even verder kijken. En dan hebben we beide verderop een goede bel. Eenmaal hoger steken we een breed dal over naar de volgende ridge en ik stuur aan op een lager gedeelte in die ridge. Mijn gut-feeling zegt dat ik daar nog net op tophoogte kan aankomen. Meerder piloten zitten al lager dan ik en ik zie waar ze draaien. Ik volg in mijn hoofd de route van de bel hoe die naar een hoger punt zou moeten stromen en bingo!! Als vliegen op de stront komt de rest naar me toe en we draaien weer met +3-4 omhoog, Joost zit er ook bij.

    Dit is een goede dag, dat is duidelijk. Ze zetten ook niet voor niets een 200km taak uit. Volgende steek is naar de start van de Emberger Alm. Ik kom aan boven de start en weet waar ik mijn bel moet oppakken. Ik was er vaker geweest. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Japanners of de Brazilianen en andere overzeese piloten. Prima bel weer en ik drift zo naar achteren/omhoog en kom boven de berg uit. Ik wilde nog wel langer doordraaien want ik zat in een prima bel maar ik zag anderen lager wegsteken naar het tweede keerpunt dat naar het oosten ligt. Fak!, nou .... mee dan maar. Gas op die Lolly!! Dat laatste werd mijn mantra voor de dag, het ging overal zo goed omhoog. BAM, tweede keerpunt in de pocket. De ridge droeg als een malle. Hé, daar heb je flipper! Ik bedoel Ruhmer. Der Manfred, kan óók best leuk vliegen. Kijken wat die doet. Hij koos een route waarvan ik dacht: daar zit ik te laag voor. Beetje in de lijzijde van de kam. Maar ... hij zat lager dan ik...Hmmm... Zal wel een stukje ervaring zijn. Ik liet me niet van de wijs brengen. Ik bleef bij mijn eigen plan. Ik zat boven de kam in een prima liftlijn, op naar Anna Schutzhaus. Beruchte plek. Kan er enorm spoken wat turbulentie betreft. Het ligt op de route naar het westen. Maar ik was hier al vaker geweest.

    Tijdens het pre-wk zijn hier veel mensen uitgezakt en geïntimideerd geraakt door de turbulente omstandigheden. Hoog blijven is het advies. Zogezegd zo gedaan. Eenmaal op de kop van de ridge bij Lienz ook nog eens goed omhoog kunnen knallen. Bijna 3000m. Gas op die lolly!!! Ik wist ook van vorige keren hoe je die skipiste moet aanvliegen. Ik besloot de knobbel aan de zuidkant naast de Lienzer Dolomiten mee te nemen op mijn route. Ik wist dat Arne Tänzer daar in het verleden weleens een goede bel had gehad. Daar houd je briefings voor op de startberg vlak nadat de taak gezet is. Deze keer wel wat gevonden maar niets noemenswaardigs. Doorvliegen dus. Gas op die lolly!! Ik zag een gaggle laag prutsten aan de overkant van het dal op de koerslijn. Mijn glijhoek bepaalde dat ik daar ruim boven zou kunnen aansluiten. Eenmaal daar beland besloot ik die bel te laten liggen en door te vliegen naar een hoger gedeelte omdat ik toch die hoogte nog had. Samen met een andere piloot knallen we daar een super bel in. We zitten al weer snel hoog en ben dus een hele gaggle achter me aan het laten. Ze komen heel sneu onder ons zoeken naar die prachtbel die we al weer aan het verlaten waren. Jeetje dit gaat lekker!! Gas op die lolly!!
    Het uiterst westelijke keerpunt was nog iets van 20km. Er stonden mooie wolken en het ging als een trein. 3400m en van wolkje naar wolkje hoppen. Keerpuntje pakken en weer terug naar het oosten, goal bij Villach. Het zal toch niet?!?

    Moeiteloos vloog ik dezelfde route terug via bellen die het veld achter me aangaven. Ze vlogen namelijk de ander kant op bij het verlaten van de bel. Dit was het eerste moment dat ik erachter kwam dat ik ook nog eens voor in het veld zat. Het moet niet veel gekker worden, zou Paul Engelen zeggen. Weer aanbeland bij de oversteek naar die prachtige bergketen de Lienzer Dolomiten zat ik wat lager dan ik wilde maar zag een piloot gaan en ik ging mee. Dat massief móét het doen. Deed het ook. Maar de kneiterbellen van weleer heb ik niet echt meer gehad. Het werd ook wat later. Zat nu al 5 uur in de lucht. Dan maar een beetje dolfijnen boven die Dolomiti. Hè, daar heb je flipper weer....hij ook hier?!?! Zal wel een slechte dag hebben?!?! Hij was aan het draaien ik vloog onder hem door en liet de bel voor wat ie was. Dat gaf wel een goed gevoel moet ik zeggen. Hij heeft me daarna wel weer ingehaald hoor, die man is een klasse apart. Ik vloog ook niet meer zo hard omdat ik in onlandbaar terrein zat. Weliswaar hoog genoeg maar toch even wat minder gas op die lolly. Ik werd op de voet gevolgd door een groep piloten waar - naar later bleek - ook Gijs bij zat. Ik wist het niet want ik had een kapotte headset dus geen radiocontact (moet ik vaker doen). Toen brak de final glide aan. Ik heb daar nog niet zoveel ervaring mee dus nam het zekere voor het onzekere. De laatste 30km ben ik langzamer gaan vliegen. Af en toe wat draaien maar de thermiek nam snel af. Fak, ik moet het wel halen ..... Door wat behoudender te vliegen haalde een paar piloten mij in maar dat maakte mij niets uit. Ik ben hier verdomme een 200km taak aan het ronden. Het gaat lukken!!! Bloody hell!! Waar is dat goalveld? Toen ik eenmaal doorhad waar het precies lag heb ik weer wat sneller gevlogen en hem prima aan de grond gezet. Helaas was er niemand om blij voor me te zijn. Ik deed een sneu woewtje voor mezelf...

    Totdat ... Ik ineens iemand “Emilio, What The F*ck!” achter me hoor hinniken. Staat daar Gijs ineens met een smile van oor tot oor. Wow, te gek! Gijs óók hier. We waren echt té gebroken om er een uitbundig feestje van te maken. Maar we wisten het ... we hebben een taak gerond die je niet snel nog een keer zal meemaken. 202 f*cking kilometer. Later bleek dat ik als 23ste binnen was. Ook niet onaardig. Arne had een kapotte rits en moest uiteindelijk opgeven. Tanno Rutten stond 15km voor goal aan de grond. Sander heeft 140km kunnen maken. Ook knappe prestaties. Joost werd verrast door een valleiwind bij Sillian. Iets te hard gepushed. Door geen ontvangst, afgesloten wegen en een hysterische google-maps had de retrieve van Tanno nog wat voeten in de aarde, maar in de schemer vonden we hem. We aten om 22:00 uur nog een prima maar brem zoute wienerschnitzel met friet en mayo van een halfjaar over de datum bij een ranzig wegrestaurantje. Om 23:55 uur de tracker van Tanno ingeleverd op headquarters (die mensen maken ook lange dagen hoor) en waren om 00:20 weer in ons huisje. Wat een dag!

    Currently unrated

    Comments

    There are currently no comments

    New Comment

    required

    required (not published)

    optional

    required